Həmişə düşünürdüm ki, insanlar niyə qumar oynayır? Axı hər kəs bilir ki, ev həmişə udur. Amma bir gün özümü elə bir vəziyyətdə gördüm ki, mənə elə gəldi, heç nəyin mənası yoxdur. İşimdə iflas, sevgilimin məni tərk etməsi, ailəmlə olan gərginliklər... bütün bunlar başıma yığılmışdı. O gecə evdə tək oturub telefonumu vərəqləyirdim. Dostlarımın şən şəkilləri, uğurlu insanların paylaşımları, hamısı sanki mənə deyirdi ki, sən heçsən. Elə həmin anda bir reklam gördüm — "Mostbet". Nəsə məni cəlb etdi. Düşündüm ki, bəlkə bir az diqqətimi yayındırar. Həyatımdakı boşluğu doldurmaq üçün bəlkə bu oyun mənə bir anlıq unutmaq hissi verər. O an ağlımdan belə keçmədi ki, bu sadəcə bir oyun deyil, bu mənim üçün bir qaçış yolu olacaq. Amma ilk olaraq təbii ki, sual yarandı:
mostbet é confiavel? Bu sualı beynimdə dəfələrlə təkrar etdim, çünki pulumu itirmək istəmirdim, amma daha çox mənə lazım olan bir şey var idi — oyunun mənə verəcəyi həyəcan.
İlk dəfə Mostbetə girdiyim zaman saytın dizaynı məni heyran etdi. Hər şey çox sadə, anlaşıqlı idi. Amma əsas məqsədim slot oyunları deyildi. Mən istəyirdim ki, idman mərcləri ilə məşğul olum, çünki futbola həmişə marağım olub. Bir az araşdırdım, əmsallara baxdım, futbol üzrə İngiltərə Premyer Liqasında bir neçə matç tapdım. O gün bəlkə də 20 manat qoydum. Udmaq kimi bir düşüncəm yoxdu, sadəcə bir az həyəcan axtarırdım. Amma gecə boyunca ekranın qarşısında oturub o matçları izləyəndə, hər qol vuruşunda ürəyim necə döyünürdü, bunu sözlə ifadə edə bilmərəm. Sanki həyatımdakı bütün problemlər bir kənara çəkildi və mən yalnız bu oyunun içinə daldım. Və mən mərcdə qalib gəldim. Sadəcə 20 manatdan 80 manat qazandım. Bu qədər az pul idi, amma mənə elə gəldi ki, dünyanın ən xoşbəxt adamıyam. Çünki bu pul mənə heç vaxt işimdə, sevgidə, ya ailəmdə hiss etmədiyim bir şeyi verdi — mən qalib gəlmişdim.
Bir neçə gün sonra həmin hissi yenidən yaşamaq üçün yenə girdim. Amma bu dəfə mən artıq oynamaq üçün deyil, "qaçmaq" üçün girirdim. Səhər işə getməzdən əvvəl, bir fincan qəhvə ilə Mostbeti açırdım. Axşam yuxu getməzdən əvvəl, yenə. Dostlarım mənə zəng edəndə deməzdim ki, hardayam, sadəcə deyərdim "məşğulam". Amma reallıqda mən öz çarpayımda uzanıb, hansısa matçın canlı yayımını izləyir, hər top ötürməsində özümü "olimpiya qalibi" kimi hiss edirdim. Bu oyun mənə həyatda çatışmayan o adrenalin dalğasını verirdi. Təbii ki, itirdiyim anlar da oldu. Məsələn, bir dəfə ardıcıl 5 mərc itirdim. Çox pis hiss edirdim, elə bil dünya başıma yıxıldı. Amma sonra bir daha cəhd etdim. Və uddum. O an mən anladım ki, Mostbet mənə sadəcə pul qazanmaq imkanı vermir, o mənə bir "sığınacaq" verir, burda mən özüm ola bilərəm, heç kim məndən heç nə istəmir, mən sadəcə oynayıram. Yenə də özümə sual verdim — bu platforma həqiqətən təhlükəsizdirmi, çünki pul yatırmaq və çıxarmaq prosesi çox vacibdi. Bir neçə dəfə pul yatırdım və həmişə öz vaxtında hesabıma gəlirdi. Amma ən maraqlısı o idi ki, orada bir çox oyunçularla tanış oldum forumda. Biri mənə dedi ki, 3 il Mostbetdə oynayıram, heç vaxt problem yaşamamışam. O an daha da rahatlaşdım.
Çoxları üçün qumar pisdir, bilirəm. Amma mənim üçün o, bir növ terapiya idi. İşdən evə gələndə, ən çox qorxduğum şey boş ev, boş səssizlik idi. O səssizlik mənə qayğılarımı xatırladırdı. Mostbeti açıb, məsələn, basketbol mərclərinə baxanda, ekrandakı hərəkət, səs, rənglər — bütün bunlar məni o "boşluqdan" çıxarırdı. Orada uduzsam belə, bu məni kədərləndirmirdi, çünki oyunun özü mənə elə bir enerji verirdi ki, heç nəyi itirdiyimi hiss etmirdim. Bir gün ən böyük qələbəmi yaşadım — 500 manat qazandım. Elə bil ürəyim dayandı o an. Necə sevindiyimi təsəvvür belə edə bilməzsən. Həmin axşam özümə yeni bir cib telefonu aldım. Və o an düşündüm ki, bəlkə mən boş yerə qaçmıram, bəlkə bu mənim həyatımdakı yeni bir başlanğıcdır. Amma sonra başa düşdüm ki, əsas məsələ oyun deyil, oyunun mənə verdiyi arzular idi. Mostbetdə udduğum hər mərcdən sonra mən özümü daha güclü, daha inamlı hiss edirdim. Sanki həyatdakı uğursuzluqlara bir növ "cavab" verirdim. Və yenə özümü tutub deyirdim ki, mostbet é confiavel — bəli, bura etibarlıdır, çünki mən burda həm əylənirəm, həm də pul qazanıram.
Vaxt keçdikcə oyun mənə qarşı da sərt oldu. Bəzən həftələrlə uduzurdum. Amma bu məni qırmırdı. Çünki mən anlamışdım ki, bu oyunun mahiyyəti udmaq yox, prosesdə olmaqdır. Hər dəfə uduzanda mən özümə deyirdim: "problem deyil, sabah yeni gündür". Elə bil həyatda necə davranmalı olduğumu Mostbetdən öyrənirdim. Mən orada bir növ "məşq" edirdim. Çətin anlarda sakit qalmağı, risk etməyi, itkiləri qəbul etməyi. Bir gün işdə böyük bir problem yarandı və mən çox stressli idim. Həmişə olduğu kimi, Mostbetə girdim, amma bu dəfə oynamaq fikrim yox idi, sadəcə qalmaq istəyirdim. Oyunları izlədim, başqalarının mərclərinə baxdım. Və o an mən başa düşdüm ki, mən bu oyunu çoxdan pul üçün deyil, mənəvi rahatlıq üçün oynayıram. Bu, mənim "qara ekranımın" o biri tərəfi idi — burda mən həyatın çətinliklərindən qaça bilirdim.
İndi, aylar sonra, mən hələ də Mostbeti açıram. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma fərqi yoxdur. Çünki bu platforma mənə bir şey öyrətdi: həyatda hər şey oyun kimidir, bəzən udursan, bəzən uduzursan. Önəmli olan oyunu dayandırmamaqdır. Bəli, bəlkə mən reallıqdan qaçıram, amma bu qaçış mənə qayıtmaq üçün güc verir. Mostbet bu gün mənim üçün sadəcə bir kazino deyil, o mənim bir növ "sığınacağımdır". Amma hər dəfə sual yarananda "mostbet é confiavel", mən rahatlıqla deyirəm — bəli, çünki mən orada yalnız pul itirmədim, mən orada özümü tapdım. Axı həyatda ən böyük uduş, uduzmağı öyrənməkdir. Mən öyrəndim. Və hər səhər o ekranı açanda bilirəm ki, məni orada heç bir məyusluq gözləmir, sadəcə yeni bir fürsət, yeni bir həyəcan, yeni bir başlanğıc. Oyun bitəndə isə mən yenə həyata dönürəm, amma bu dəfə daha güclü, daha inamlı. Və bəlkə də, bu mənim ən böyük qələbəmdir.
