Bir dəfə, həyatımın ən qaranlıq dövründə,
mostbet yukle sözünü dostumun telefonunda görəndə heç ağlıma gəlməzdi ki, bu iki kəlmə mənim üçün qaçış qapısına çevriləcək. O vaxtlar hər şey üst-üstə gəlmişdi: iş yerində problemlər, evdə sakitlik adını daşımayan bir sükut, və mənim içimdə hər gün böyüyən, məni yeyib-bitirən bir boşluq. Axşamlar evə gələndə divana uzanıb tavana baxmaqdan başqa heç nə etmək istəmirdim. Düşünürdüm ki, bəlkə telefonu bir az qurdalayım, beynimi nəyəsə yönəldim, o ağır fikirlərdən uzaqlaşım.
Elə həmin axşam, heç bir plan qurmadan, sadəcə maraq xatirinə mostbet yukle ilə proqramı telefonuma endirdim. İlk baxışda hər şey qarışıq və anlaşılmaz görünürdü. Rəngli düymələr, sürətli animasiyalar, müxtəlif oyunlar – hamısı bir-birinə qarışmışdı. İlk cəhdim tam bir fiyasko oldu, deyə bilərəm. On manat qoyub itirdim, sonra bir on daha, bir də. O qədər əsəbiləşdim ki, telefonu divana atıb dedim: “Yox, bu mənim işim deyil.” Amma içimdə bir səs var idi ki, dayanmağımı deyirdi. Bilirsiniz, o hiss – uduzanda daha çox çəkir insanı. Elə bil beynim “bir də yoxla, bəlkə indi alınar” deyə pıçıldayırdı.
Bir neçə gün heç açmadım o proqramı. Sonra bir axşam, yenə həmin divanda, yenə həmin sükut, yenə həmin ağır fikirlər. Bu dəfə qərar verdim ki, fərqli oyunlara baxım. Yavaş-yavaş interfeysi öyrəndim, hansı düymənin nə etdiyini anladım. Balansımı artırmadım, sadəcə kiçik məbləğlərlə sınayırdım. Və bir gün – hə, elə bir adi gün – kiçik bir məbləğlə başladığım oyunda qəflətən nəticə gözlədiyimdən tamam fərqli oldu. Qazandım. Çox deyildi, amma o qədər sevindim ki, sanki dünyanı mənə bağışlamışdılar. Ürəyim sürətlə döyünürdü, əllərim titrəyirdi. O an anladım ki, mən əslində puldan çox o hissi axtarırdım – həyəcanı, diqqətimi bir nöqtəyə yönəltməyi, bir neçə dəqiqə də olsa, real həyatın yükündən azad olmağı.
Sonralar bu, mənim üçün bir növ axşam ritualına çevrildi. İşdən sonra, nahardan əvvəl və ya yatmazdan əvvəl telefonu açıb bir-iki oyun oynayırdım. Çox böyük məbləğlər deyildi, amma o kiçik qazanclar, o kiçik itkilər – hamısı məni bir növ tarazlıqda saxlayırdı. Bəzən elə olurdu ki, uduzurdum və özümə gülürdüm: “Ay axmaq, yenə eyni şeyi elədin.” Amma əsas məsələ udmaq və ya uduzmaq deyildi. Əsas məsələ o idi ki, o qısa anlarda beynim başqa heç nə haqqında düşünmürdü. Nə iş, nə problemlər, nə də o boğucu tənhalıq. Sadəcə oyun, sadəcə nəticə, sadəcə növbəti addım.
Yadımdadır, bir dəfə gecə saat ikidə, yuxu tutmayanda, yenə telefonu götürdüm. Balansda cəmi beş manat vardı. Düşündüm ki, nə itirəcəyəm ki? Qoydum, oynadım və elə bir nəticə gəldi ki, gözlərimə inanmadım. O kiçik məbləğ bir neçə dəqiqə ərzində qat-qat artdı. O gecə özümü elə hiss etdim ki, sanki bir filmdə baş qəhrəmanam. Səhərə qədər yata bilmədim, amma səbəb uduzmaq qorxusu deyildi – sadəcə o sevinc, o adrenalin məni oyaq saxlayırdı. Səhər işə gedəndə isə özümə dedim: “Bax, həyatda hər şey mümkündür, hətta ən qaranlıq gecədə belə.”
Təbii ki, hər şey mükəmməl deyildi. Bəzən uduzduğum da olurdu, bəzən “bəsdir” deyib proqramı bağlayırdım. Amma mən heç vaxt bu işi həyatımın mərkəzinə çevirmədim. Mənim üçün bu, sadəcə bir qaçış yolu idi – real həyatın ağırlığından bir neçə dəqiqəlik fasilə. Və inanıram ki, hər insanın belə bir kiçik qaçış yoluna ehtiyacı var. Kimisi kitab oxuyur, kimisi musiqi dinləyir, mənimki isə bu oldu. İndi geriyə baxanda, o ilk uduzduğum günlərə gülürəm. Əgər o gün dayansaydım, bəlkə də heç vaxt o kiçik sevincin dadını duymazdım. Həyat bəzən səni elə yerə aparır ki, ən gözlənilməz yerdə özünə bir qapı tapırsan. Mənim üçün o qapı mostbet yukle ilə açıldı – və içəri girəndə gördüm ki, orada məni tənhalıq yox, kiçik bir rəngarənglik gözləyir.