Nie planowałem tego. Serio. Wróciłem z roboty o dwudziestej drugiej, padnięty jak pies po dziesięciu godzinach na magazynie, i jedyne, o czym marzyłem, to zimny prysznic i sen. Ale kiedy stanąłem w progu mieszkania, zobaczyłem, że współlokacz znowu zostawił syf w kuchni. I coś we mnie pękło. Nie chodziło o brudne naczynia. Chodziło o to, że od miesięcy wszystko wyglądało tak samo: praca, dom, praca, dom, i żadnej perspektywy, żeby to się kiedyś zmieniło. Usiadłem przed laptopem, przeglądałem bezmyślnie strony, aż natrafiłem na
vavada kasyno. Kliknąłem. Bez planu, bez namysłu, ot tak. A potem wpłaciłem dwadzieścia złotych i pomyślałem: „No dobra, straciłem dwadzieścia, przynajmniej przez chwilę będę myślał o czymś innym niż o tych cholernych naczyniach”.
Pierwsze pół godziny to była katastrofa. Serio, nie przesadzam. Automaty zjadały mi każdego grosza w tempie, które wprawiało mnie w dziwną, ponurą satysfakcję. Bo to pasowało do mojego nastroju. Wszystko wokół się sypie, więc niech się sypie dalej. Kolejna dwudziestka poszła jak w studnię. Kolejna. W pewnym momencie spojrzałem na saldo i parsknąłem śmiechem. Pięćdziesiąt złotych w plecy, a siedziałem przy tym jak w transie, jakby ktoś trzymał mi powieki spinaczami. Wtedy przerwałem. Wstałem, nalałem sobie herbaty, wróciłem. I wtedy pomyślałem: zamiast walić w automaty bez ładu i składu, spróbuję czegoś, co ma w sobie choć odrobinę myślenia. Ruletka. Nic wielkiego, małe stawki, tylko żeby zobaczyć, jak to działa.
I tu się zaczęło. Nie jakaś wielka wygrana, broń Boże. Ale zauważyłem, że kiedy przestaję się spieszyć i naprawdę patrzę na to, co robię, zaczynam trafiać. Raz na czerwone, raz na parzyste, drobne zakłady, ale szły. Dziesięć złotych, piętnaście, potem znowu dziesięć. Po jakichś czterdziestu minutach spojrzałem na saldo i zobaczyłem, że nie tylko odbiłem swoją stratę, ale wyszedłem na plus. Nie oszukujmy się, to było może sto pięćdziesiąt złotych na plusie, ale dla mnie w tamtej chwili to było jak wygrana na loterii. Śmiałem się sam do siebie w tej kuchni, głupio, szczerze, pierwszy raz od tygodni. Ta cała sytuacja była dla mnie ucieczką od problemów, których nawet nie umiałem do końca nazwać.
Bo, wiecie, problem był większy niż naczynia. Odkąd rzuciłem studia na trzecim roku, czułem się jak ktoś, kto stale gdzieś ucieka. Nie przed ludźmi, nie przed odpowiedzialnością. Raczej przed ciszą w głowie, która przychodziła wieczorami, kiedy nie było już nic do zrobienia. Wtedy włączał się ten głos: a co, jeśli nic z ciebie nie będzie? A co, jeśli wszyscy wokół mają jakiś plan, a ty tylko dryfujesz? Alkohol nie pomagał, bo rano było jeszcze gorzej. Serial nie pomagał, bo półtora odcinka i myśli wracały. A tutaj, przy tych zielonych stolikach i wirujących kulkach, przez godzinę nikt mi nie kazał myśleć o przyszłości. Byłem tam tylko ja, liczby i decyzja, którą trzeba podjąć teraz. I to „teraz” było zbawienne. Kiedy emocje biorą górę i zostaje tylko pustka, człowiek szuka czegokolwiek, co wypełni tę dziurę. Właśnie wtedy, drugi raz tego wieczoru, wróciłem myślami do tego, co mi pomogło przetrwać ten okropny nastrój: vavada kasyno okazało się dziwnym, ale skutecznym sposobem na odzyskanie kontaktu z samym sobą.
Nie chcę, żeby to zabrzmiało jak kazanie. Ale po tamtym wieczorze coś się zmieniło. Nie wygrałem wielkich pieniędzy. Wygrałem coś innego: zrozumiałem, że uciekanie od rzeczywistości to nie zawsze katastrofa, jeśli robisz to z głową i na krótko. I że czasem wystarczy jedna głupia godzina przy grze, żeby przypomnieć sobie, jak to jest się uśmiechnąć bez powodu. Nazajutrz umyłem te naczynia, pogadałem ze współlokatorem, zapisałem się na kurs, o którym myślałem od miesięcy. A wieczorem wróciłem do gry, na krótko, z małą stawką, z herbatą obok. Nie po to, żeby uciekać. Po to, żeby przez chwilę pobyć kimś, kto po prostu dobrze się bawi. I to chyba najlepsza lekcja, jaka mnie spotkała za dwadzieścia złotych.
