Pamiętam ten wieczór lepiej niż własne imię. Deszcz bębnił o parapet jak natrętny sąsiad, a ja siedziałem w kuchni z kubkiem zimnej herbaty i gapiłem się w ekran telefonu, bo wszystko było lepsze niż to, co miałem w głowie. Od pół roku udawałem, że jestem w porządku — po rozwodzie, po przeprowadzce do wynajętego pokoju, po tym jak córka przestała dzwonić w każdą niedzielę. I właśnie wtedy, zupełnie przypadkiem, natrafiłem na
vavada casino. Nie planowałem niczego. Kliknąłem, bo palec sam sięgnął, a może dlatego, że szukałem czegokolwiek, co zagłuszy ciszę. Pierwszy wieczór przegrałem sto złotych w ciągu dwudziestu minut. Śmiałem się sam z siebie, bo to było takie głupie — facet po czterdziestce, z brzuchem i zmarszczkami, który myśli, że automat naprawi mu życie. Wyłączyłem telefon i poszedłem spać z poczuciem, że jestem żałosny.
Ale następnego dnia wróciłem. I to jest moment, w którym powinienem się zatrzymać, prawda? Tylko że wtedy nie widziałem w tym niczego złego. Wracałem, bo wieczory były najgorsze. Dzień jakoś się toczył — praca, ludzie, obowiązki — a kiedy zapadał zmrok, budziły się te wszystkie myśli, których nie chciałem słuchać. Gra dawała mi coś, czego nie umiałem nazwać: przez te kilkanaście minut liczyły się tylko cyfry na ekranie. Żadnego wspominania, żadnego analizowania, żadnego „a mogłeś inaczej”. Kiedyś siedziałem do drugiej w nocy przy jakiejś grze stołowej i nagle zorientowałem się, że od trzech godzin nie pomyślałem o byłej żonie ani razu. To brzmi absurdalnie, ale poczułem ulgę. Taką dziwną, krótką ulgę, jakby ktoś na chwilę wyłączył dźwięk w mojej głowie.
Potem przyszła jedna z tych nocy, które pamięta się latami. Wpłaciłem dwadzieścia złotych, ot tak, na próbę, bez żadnych oczekiwań. I nagle zaczęło się coś, czego kompletnie nie rozumiałem. Wygrałem. Potem znowu. I jeszcze raz. Kwoty rosły, serce waliło mi jak młotem, a ja siedziałem na krześle wyprostowany jak struna, z rękami spoconymi tak, że musiałem co chwilę wycierać je o spodnie. Kiedy saldo pokazało kilkaset złotych, wstałem i zacząłem chodzić po pokoju, śmiejąc się do siebie jak wariat. Wziąłem telefon i chciałem zadzwonić do brata, ale było po północy, więc tylko pisałem mu wiadomości, których nie wysłałem. Tłumaczyłem sobie, że to nie chodzi o pieniądze — chodziło o to uczucie, że los w końcu spojrzał na mnie przychylnie, że przez chwilę nie byłem tym facetem, któremu się nie udało. A potem, oczywiście, przyszła seria przegranych. Po kolei, jak fala, która zabiera wszystko, co przyniosła. Patrzyłem, jak saldo topnieje, i zamiast się zatrzymać, wpłacałem dalej. Głupio, impulsywnie, z tym gorącym uczuciem w klatce piersiowej, które mówi: jeszcze jedna próba, tylko jedna.
I wtedy stało się coś, czego się nie spodziewałem. Wygrałem znowu — więcej niż wcześniej. Tym razem nie skakałem z radości. Siedziałem w ciszy i patrzyłem na ekran, a w głowie usłyszałem własny głos: „I co dalej?”. Bo wygrana nie naprawiła niczego. Córka nadal nie dzwoniła. Mieszkanie nadal było wynajęte. A ja nadal byłem sam ze sobą. To była najdziwniejsza wygrana w moim życiu, bo po raz pierwszy zobaczyłem, po co tak naprawdę tu wchodziłem — nie po pieniądze, tylko po to, żeby nie musieć być sobą przez godzinę. I dopiero wtedy, kiedy ta prawda mnie dopadła, poczułem coś na kształt spokoju. Wypłaciłem wygraną, zamknąłem laptopa i przez następne dni nie wchodziłem na żadną stronę. Nie dlatego, że się bałem. Dlatego, że zrozumiałem, iż ucieczka działa tylko wtedy, kiedy wierzysz, że uciekasz. A ja już wiedziałem, dokąd wracam.
Dziś czasem jeszcze wchodzę — raz na kilka tygodni, z jakimś śmiesznym limitem, który sam sobie ustalam, i traktuję to jak grę w karty z kumplami, nic więcej. Ale najważniejsze jest to, że tamten wieczór z deszczem i zimną herbatą nauczył mnie czegoś, czego nie dała mi żadna rozmowa: że czasem trzeba przegrać kilka razy, żeby wygrać samego siebie. Śmieszne, prawda? Człowiek idzie szukać szczęścia w automatach, a znajduje je dopiero wtedy, gdy wreszcie wyłączy ekran i spojrzy w okno.