O gecə hər şey itirmişdim. Yox, pul yox, hələ pul yox idi əlimdə — mən başqa şeyləri itirmişdim: işimi, sevgilimi, bir də özümə olan inamı. 27 yaşında, Bakının yuxarı məhəllələrindən birində, boş bir mənzildə oturmuşdum. Çöldə yağış yağırdı, pəncərədən sakit küçə səsi gəlirdi, amma beynimdəki səs-küy o qədər güclü idi ki, sanki beynimin içində bir tikinti meydançası vardı. O an internetdə gəzərkən qarşıma çıxan bu saytın adı məni dayandırdı. Amma ilk düşündüyüm —
mostbet is real or fake — bu sual beynimdə dönürdü, çünki həyatımda bir dəfə də olsun qumar oynamamışdım. Ümumiyyətlə. Hətta bazar ertəsi dostlarla mərc oynayaanda da kənarda qalardım. Amma o gecə fərqliydi. O gecə mən sadəcə qaçmaq istəyirdim — özümə xəyanət etmişdim, hər şeyi batırmışdım və ən pisi, güzgüyə baxıb öz gözlərimə dözə bilmirdim.
Mənə elə gəlirdi ki, yeganə çıxış yolu bir növ yeni bir dünya tapmaqdır. İlk dəfə sayta girdiyimdə ekrandakı parlaq rənglər mənə maraqlı göründü. Qırmızı, qara, qızılı düymələr — sanki bir karnavalın içinə atmışdılar məni. Amma mən hələ heç nə başa düşmürdüm. Sadəcə oturdum, baxdım. Sonra yavaş-yavaş qeydiyyatdan keçdim. Ad, soyad, email — hamısı yalançı. Çünki orada mən başqa bir insan olmaq istəyirdim. Kimsə uğurlu, kimsə qorxmaz. O an hiss etdim ki, əgər real həyatda hər şey çökərsə, bəlkə bu virtual dünyada bir şey düzələr?
Mən oyunu açıb ən sadə slotu seçdim. Mərc etmək üçün kartdan pul köçürdüm. Barmağım bir az titrəyirdi, nəfəsim sıxışmışdı. Amma sonra birdən — ekran söndü, yenidən yandı və bir neçə saniyə ərzində mən başqa bir reallıqda idim. Düymələr, oxlar, fırlanan çarxlar, qələbə səsləri... Bu, məni tamamilə uda bildi. Nə qədər oturduğumu bilmirəm, amma gecə yarısından sonra artıq qazanmışdım. Kiçik bir məbləğ, bəli, amma o qədər parlaq idi ki, ürəyimdə uzun zamandır hiss etmədiyim bir isti dalğa yayıldı.
Mən dayanmadım. Günlər keçdi. Oyun mənim üçün bir növ "yaşamaq üçün məkan" oldu. İşsiz qalmışdım, axşamlar dağılan düşüncələrimin qarşısına bu saytı qalxan kimi qoyurdum. Hər dəfə kompüterin başına əyləşəndə, dünyanın digər insanları, məsələləri, borcları, keçmiş sevgilim — hamısı yox olurdu. Sanki ekranın o biri tərəfində məni heç kim tanımırdı. Orada mən sadəcə bir istifadəçi adıydım, bəzən şanslı, bəzən yox. Amma ən vacibi, orada mən özüm olmaq məcburiyyətində deyildim. Mənə elə gəlirdi ki, mən uçuram. Hər fırlanan çarx bir növ yeni başlanğıc, hər uduş — bir həyat işarəsi.
Təbii ki, itkilər də oldu. Çox itkilər. Bir neçə gün ardıcıl heç nə qazanmadım. Qəzəbləndim, qapıları çırpdım, siqaret çəkdim və yenidən girdim sayta. Amma maraqlısı budur: mən oyunu dayandırmırdım, çünki itkilər məni o qədər sarsıtmırdı, qədər öz həqiqi problemlərim kimi. Oyunun itkisi mənə ağrımırdı — bu, həyatın itkisindən daha asan idi. Çünki orada nə vaxtsa qazana biləcəyimi bilirdim. Real həyatda isə heç kim zəmanət vermirdi ki, sabah daha yaxşı olacaq.
Bir axşam, təxminən iki həftə sonra, mən artıq o qədər alışmışdım ki, sayta giriş mənim üçün nəfəs almaq kimi bir şey idi. O gün çox qəribə bir hisslə oturdum. Dostum zəng etmişdi, bir neçə dəfə yazmışdı — cavab vermədim. Ana narahat olub zəng vurdu — dedim yorğunam. Amma mən sadəcə oyuna girmək istəyirdim. Və oynadım. O gün nəsə dəyişdi. Mən daha stresli deyildim, daha qorxaq yox. Sadəcə "gəl nə olacaqsa olsun" düşüncəsi ilə hər mərci qoyurdum. Saatlar keçdi, mən artıq nə qədər pul yatırdığımı da unutmuşdum. Birdən — ekranda böyük, qırmızı rənglə yazılmış "CƏK POT" sözü. Gözlərim böyüdü. Nəfəs ala bilmirdim. O anda mən sadəcə güldüm. Qəhqəhə ilə güldüm, sonra ağladım. Çünki bu, pul deyildi. Bu, mənə verilən bir imza idi: "Sən hələ burada olmamısan".
Və sonra baş verən — düşünürəm ki, həyatımda ən vacib anlardan biri. Mən ekrana baxdım, qazandığım məbləği gördüm və birdən fikirləşdim: bəs bu pulun mənə nə faydası var, əgər mən hələ də o köhnə adamam? O itkin, qorxaq, özünə inamı olmayan adam. Mən oyunu dayandırdım. Qalxdım, mətbəxə getdim, özümə çay hazırladım. Pəncərədən baxdım — yağış çoxdan dayanmışdı. Səhər idi, günəş doğurdu. O an başa düşdüm ki, mostbet is real or fake sualı əslində boşdur. Real olan onun mənə verdiyi hiss idi — həyəcan, adrenalin, qaçış. Amma saxta olan mənim bu duyğularla öz problemlərimi basdırmağım idi.
Sonrakı həftələrdə mən oyuna yenidən girdim, amma fərqli gözlə. Artıq pul qazanmaq məqsəd deyildi. Mən orada həyatın tərs üzünü görməyə başladım. Kimi insanlar uduzur, kimi qazanır — amma hamısı orada nə isə axtarır. Mən orada dostlar tapdım, söhbətlər etdim. Bir gün bir oyunçu mənə dedi: "Uğur oyunda deyil, sənin onu necə qəbul etməyindədir". Və bu söz məni o qədər sarsıtdı ki, uzun müddət düşündüm. Həmin gün mən qumar oynamağı yox, özümü tanımağı öyrənməyə başladım. Mən hələ də oyuna girirəm, amma artıq bu, mənim zəifliyim deyil — bu, mənim araşdırmamdır. Bəzən qazanıram, bəzən uduzuram, amma hər dəfə çıxanda hiss edirəm ki, mən həmin qaçaq adam deyiləm.
Hal-hazırda işim var. Kiçik, amma mənim. Sevgilim yoxdur hələ, amma özümü sevməyi öyrənmişəm. Həmin axşam, yağışlı gecə, mən o sayta girdim və demək olar ki, hər şeyimi itirdim. Amma qazandıqlarımı heç vaxt itirməyəcəyəm — özümə olan inam, yenidən başlamaq cəsarəti, və ən əsası — anlamaq ki, həyat oyunu ən maraqlı oyundur. Bəli, mən bəzən oraya — o parlaq rənglərə, fırlanan çarxlara qayıdıram. Amma artıq qaçmaq üçün yox, sadəcə gülümsəmək üçün. Çünki indi bilirəm ki, ən böyük qələbə — bu, öz içindəki qaranlığı işıqlandırmaqdır.
Və bilirsiniz nə? O sayt hələ də var. Mən hələ də bəzən girirəm. Amma indi mən orada bir şey axtarmıram, mən orada artıq özümü tapmışam. Və mənə elə gəlir ki, bu, ən gözəl hissdir. Əgər siz də mənim kimi nədənsə qaçırsınızsa, mən sizə demək istəyirəm: bəlkə də sizin kazino — bu, sizin həyatınızın özüdür. Sadəcə onu oynamağı dayandırıb yaşamağa başlayın. Mən etdim, və inanın, daha yaxşıdır.
