Δεν το είχα σχεδιάσει. Πραγματικά, ποτέ δεν κάθισα και είπα στον εαυτό μου «θα γίνω άνθρωπος που στοιχηματίζει». Απλώς μια μέρα τα πάντα γύρω μου άρχισαν να πιέζουν πολύ. Η δουλειά είχε γίνει ένας τοίχος που τον χτυπούσα κάθε πρωί, το διαμέρισμα ήταν άδειο με έναν τρόπο που δεν περιγράφεται, και οι φίλοι είχαν όλοι προχωρήσει σε εκείνες τις ζωές με τα παιδιά και τα Σαββατοκύριακα στα χωριά. Εγώ ήμουν εκεί, σε ένα δωμάτιο με κλειστά παντζούρια, και το μόνο που ήθελα ήταν να μην ακούω τη σκέψη μου. Έτσι, σχεδόν τυχαία, έπεσα πάνω στο
vavada betting. Δεν το έψαξα καν. Κάποιος σε ένα φόρουμ για παλιά παιχνίδια είχε βάλει ένα λινκ, και εγώ το πάτησα επειδή βαριόμουν. Αυτή η λέξη, vavada betting, μου φάνηκε τότε σαν μια πόρτα σε έναν διάδρομο χωρίς καθρέφτες.
Την πρώτη φορά έβαλα δέκα ευρώ. Όχι, ψέματα, έβαλα πέντε. Και τα έχασα σε τρία λεπτά. Δεν ένιωσα τίποτα. Ούτε θυμό, ούτε απογοήτευση. Μόνο μια μικρή ανακούφιση, γιατί για τρία ολόκληρα λεπτά δεν σκεφτόμουν το αφεντικό μου, ούτε το ενοίκιο, ούτε εκείνο το τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ. Την επόμενη μέρα ξαναμπήκα. Αυτή τη φορά έβαλα είκοσι. Και κέρδισα. Όχι κάτι τρελό, κάτι σαν εβδομήντα ευρώ. Αλλά θυμάμαι ότι γέλασα. Γέλασα μόνος μου, δυνατά, μέσα στο άδειο δωμάτιο, σαν να μου είχε πει κάποιος ένα ανέκδοτο. Ήταν η πρώτη φορά μετά από μήνες που γέλασα. Και από εκείνη τη στιγμή, το vavada betting έγινε το μέρος όπου πήγαινα όταν η πραγματικότητα ήταν πολύ βαριά για να την κρατήσω.
Οι εβδομάδες πέρασαν. Είχα αρχίσει να έχω ένα τελετουργικό. Γύριζα από τη δουλειά, έκλεινα το κινητό, άνοιγα τον υπολογιστή και έμπαινα. Δεν το έλεγα σε κανέναν. Ήταν δικό μου. Ένα μικρό δωμάτιο μέσα στο δωμάτιο. Εκεί, δεν ήμουν ο άνθρωπος που είχε αποτύχει σε όλα. Ήμουν κάποιος που περίμενε. Και η αναμονή, όσο παράλογη κι αν είναι, είναι ένα συναίσθημα. Είναι ζωή. Μια νύχτα κέρδισα διακόσια ευρώ σε ένα παιχνίδι με κάρτες. Τα έβγαλα αμέσως. Δεν τα ξόδεψα σε κάτι σοβαρό. Πήρα δύο πίτσες, ένα μπουκάλι κρασί και κάθισα στο μπαλκόνι. Ο αέρας ήταν κρύος. Ένιωθα σαν να είχα κάνει κάτι παράνομο, αλλά δεν με ένοιαζε. Εκείνη τη νύχτα κοιμήθηκα χωρίς να πάρω το χάπι που έπαιρνα συνήθως για να με πάρει ο ύπνος.
Υπήρχαν βέβαια και οι άσχημες βραδιές. Εκείνες που έχανα τριάντα, σαράντα, μια φορά εκατό ευρώ. Το στομάχι μου σφιγγόταν, και ορκιζόμουν ότι δεν θα ξαναμπώ. «Αύριο», έλεγα. «Αύριο θα το διαγράψω». Αλλά το αύριο ερχόταν με τον ίδιο τρόπο: βροχή, φωνές από τον δρόμο, ένα email από τη δουλειά που έλεγε για αλλαγές στο ωράριο. Και εγώ άνοιγα ξανά το laptop. Το vavada betting δεν ήταν πια ένα λινκ. Ήταν ο τόπος όπου πήγαινα για να μην είμαι εγώ. Και όσο κι αν ακούγεται παράξενο, αυτό με βοήθησε. Δεν με έσωσε, αλλά με βοήθησε. Έμαθα να βάζω όρια. Έμαθα να μην κυνηγάω τις απώλειες. Έμαθα, πάνω απ’ όλα, ότι το παιχνίδι είναι ένα διάλειμμα, όχι μια λύση.
Μια Κυριακή απόγευμα, κάθισα και κοίταξα το ιστορικό μου. Είχα παίξει για τέσσερις μήνες. Είχα χάσει γύρω στα τριακόσια ευρώ συνολικά, αλλά είχα κερδίσει και κάτι άλλο. Είχα μάθει να περιμένω. Είχα μάθει να χαμογελάω όταν έχανα, γιατί ήξερα ότι δεν ήταν το τέλος του κόσμου. Είχα μάθει να μιλάω στον εαυτό μου με έναν τόνο που δεν είχε μέσα του μίσος. Εκείνο το απόγευμα έβαλα δέκα ευρώ, κέρδισα πενήντα, και τα έβγαλα. Πήγα μια βόλτα στην παραλία. Τα νερά ήταν γκρίζα, ο ουρανός χαμηλός, αλλά εγώ ένιωθα ελαφρύς. Όχι επειδή κέρδισα. Επειδή κατάλαβα ότι το vavada betting ήταν ένα εργαλείο, όχι μια ταυτότητα. Και τα εργαλεία τα χρησιμοποιείς και μετά τα αφήνεις κάτω.
Τώρα μπαίνω πιο σπάνια. Μία φορά την εβδομάδα, ίσως και λιγότερο. Δεν το έχω διαγράψει. Δεν νιώθω την ανάγκη. Όταν η μέρα είναι δύσκολη, ανοίγω τον υπολογιστή, χαζεύω λίγο, βάζω πέντε ευρώ, και μετά κλείνω τα πάντα και πάω να μαγειρέψω. Η ζωή μου δεν άλλαξε ριζικά. Το αφεντικό μου είναι ακόμα εκνευριστικό. Το διαμέρισμα είναι ακόμα άδειο. Αλλά εγώ δεν τρέχω πια μακριά. Ή μάλλον, τρέχω, αλλά ξέρω τον δρόμο της επιστροφής. Και αυτό, για έναν άνθρωπο που ένιωθε παγιδευμένος, είναι κάτι σαν μικρό θαύμα. Όχι από αυτά που γίνονται στην εκκλησία. Από αυτά που γίνονται στις τέσσερις το πρωί, μπροστά σε μια οθόνη, όταν συνειδητοποιείς ότι το παιχνίδι τελείωσε και εσύ είσαι ακόμα εδώ. Και χαμογελάς. Έστω και λίγο.
